Μα από πού να αρχίσω;

Μιλάμε για απίστευτη σκατοποιότητα ζωής αυτή που ζούμε εμείς οι λίγο δήθεν και λίγο πλούσιοι στην α-π-ό-λ-υ-τ-α δήθεν Αθήνα.

Μα τί είναι αυτό το πράγμα; Αυτές οι μόδες; Στα μαγαζιά (εστιατόρια - μπουζουκλερί - ψιλικατζίδικα) στα σπίτια (διαμερίσματα - δίπατα - τρίπατα κτλ) στον δρόμο (από ένα σημείο και μετά- από Κηφισίας-Αλεξάνδρας και πάνω)

Έχω φρίξει. Οκ, σίγουρα δεν έζησα την Αθήνα της κατοχής, του εμφυλίου, της χούντας, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί ότι έζησα - έστω ακούμπησα- τους ανθρώπους των εποχών αυτών. Δεν μπορεί κάποια σχέση με τις εποχές τους θα είχαν. Και ήταν σίγουρα αλλιώς. Τα μάτια τους - ο λόγος τους μέχρι και ο τρόπος που διαχειριζόντουσαν τον πλούτο τους ή την φτώχια τους, τις αρρώστιες τους ή τις παράνομες σχέσεις τους, τους φίλους τους και τις βιβλιοθήκες τους.

Συναντώ κάθε μέρα τόσους ανθρώπους και δες: δεν γεμίζουν ούτε τον πάτο της πιο μικρής μεζούρας ποιότητας. Αρλούμπες. Όλοι λένε αρλούμπες. Η σοφία στην εποχή μας έγινε φθηνή καθημερινότητα. Όλοι λένε φοβερά πράγματα, έχουν φοβερές ιδέες, κάνουν φοβερές κινήσεις, έχουν φοβερά αμάξια, φοβερά ρούχα, φοβερά δάνεια, φοβερούς μπαμπάδες, φοβερά διάσημους φίλους και στο τέλος μένει η φοβέρα και ένας θάνατος κοινός και θλιβερός πολύ.

Εντάξει δεν λέω. Και ο Ελύτης π.χ. ήταν από πάμπλουτη οικογένεια, σίγουρα φορούσε πανάκριβα ρούχα και είχε ωραίες γκόμενες (βλέπετε εκείνη την εποχή οι gay δεν ήτανε μόδα) - ΑΛΛΑ ΕΓΡΑΦΕ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΗ!!

Πρός θεού δεν ζητώ από τον πληθυσμό των δήθεν να γράφουν αδιανόητα. Αλλά τουλάχιστον ας σταματήσουν να εκδίδουν την θλιβερή προσωπική τους ζωή - με ενοχλούν - με αηδιάζουν. Και προσοχή: Δεν μιλάω για τους "γνωστούς" και "διάσημους". Για αυτούς δεν χρειάζεται να πώ το παραμικρό γιατί στην τελική όοοολοι αυτοί είναι το κέρδος τους αγώνα όοοολων αυτών που περιγράφω. Του παιδιού που μένει δίπλα σου και δουλεύει πωλητής σε ιδιωτική εταιρία, της κοπέλας που έχεις δεί στο super-market να προσπαθεί να καταλάβει ποιά από τις 7 κάρτες της έχει έστω ένα υπόλοιπο 12 € για να αγοράσει σερβιετάκια. Αυτών των δύο που το βράδυ -ή ίσως και λίγο πιο νωρίς- μεταμορφώνονται σε τέρατα εξυπνάδας, διασημότητας και πιστωμένου πλούτου. Που νομίζουν ότι είναι κάτι. Προσοχή: Ακριβώς το πρόβλημα είναι πώς δεν ξέρουν τί είναι - που ανήκουν τελικά. Δεν είναι θέμα φτωχού και πλούσιου δεν είναι θέμα όμορφου και άσχημου.

Είναι θέμα πολιτισμού.
Και ο πολιτισμός είναι θέμα παιδείας.
Και η παιδεία είναι θέμα (πολύ) προσωπικό τελικά.